Ο Παύλος Σούρλας είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2023 και Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής το 1963 με βαθμό «Άριστα». Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε επίσης με «Άριστα» το 1968.
Την ίδια χρονιά, ως υπότροφος της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD), συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου (Ludwig-Maximilians-Universität München), όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ το 1973.
Στη συνέχεια, διετέλεσε μεταδιδακτορικός υπότροφος του Ιδρύματος Alexander von Humboldt για δύο έτη (1979–1981), ενώ το 1982 ανακηρύχθηκε Υφηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στις βαθμίδες του Επίκουρου και του Αναπληρωτή Καθηγητή και, το 1990, εξελέγη Καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στην ίδια Σχολή, θέση στην οποία παρέμεινε έως την αφυπηρέτησή του το 2012.
Παράλληλα, από το 2003 δίδαξε και εξακολουθεί να διδάσκει Βιοηθική στο Διεπιστημονικό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Βιοηθικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, το οποίο πλέον πραγματοποιείται από κοινού με τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης έχει επίσης διδάξει ως Επισκέπτης Καθηγητής. Έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες διαλέξεις και μαθήματα σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού, καθώς και σε άλλα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα, με αντικείμενο τη Φιλοσοφία του Δικαίου, την Ηθική Φιλοσοφία, ιδίως τη Βιοηθική, και την Πολιτική Φιλοσοφία.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του έχει αναλάβει σημαντικές δημόσιες και θεσμικές θέσεις. Ειδικότερα, διετέλεσε μέλος του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας (1992–1998), Επιστημονικός Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (1994–1995), μέλος και στη συνέχεια Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (1997–1999), μέλος της Ελληνικής Επιτροπής Βιοηθικής που λειτουργούσε υπό τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (1997–2002), Πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος (2002–2004), μέλος της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής που διαδέχθηκε την προηγούμενη επιτροπή της ΓΓΕΤ (2003–2009), μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (2009–2012), καθώς και Γενικός Γραμματέας και Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία (2012–2017).
Το επιστημονικό και συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περίπου 60 άρθρα και μελέτες, δημοσιευμένα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Έχει επίσης συγγράψει 12 αυτοτελή βιβλία, μεταξύ των οποίων:
- Adäquanztheorie und Normzwecklehre bei der Begründung der Haftung nach § 823 BGB (Duncker & Humblot, 1974).
- Νομοθετική θεωρία και νομική επιστήμη: Η σημασία της πρακτικής φιλοσοφίας κατά τη θέση και την εφαρμογή του δικαίου (Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1981).
- Rechtsprinzipien als Handlungsgründe: Studien zur Normativität des Rechts (Nomos Verlagsanstalt, 2011).
- Δίκαιο και δικανική κρίση: Μια φιλοσοφική αναθεώρηση της μεθοδολογίας του δικαίου (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2017).
- Δημοκρατία και αυτονομία: Δοκίμια πολιτικής φιλοσοφίας (Εκδόσεις Πόλις, 2017).
- Ρυθμίζοντας τα του βίου: Ο νομοθέτης και η βιοηθική (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2020).
- Εξατομίκευση και γενίκευση στη φιλοσοφία της πράξης (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2021).
- Όψεις του προσώπου: Δοκίμια βιοηθικής (Εκδόσεις Ευρασία, 2022).